Epidemiologia

Aktualna sytuacja zachorowań na ODRĘ

ODRA 1

ODRA 2

ODRA 3


O HCV

1.    Co to jest HCV ?

HCV (ang. Hepatitis C Virus) jest to wirus wywołujący wirusowe zapalenie wątroby typu C. Współczesnej medycynie znane są również inne wirusy wywołujące zapalenia wątroby (np. HBV, HAV, HEV). Typową cechą zakażeń powodowanych przez wirusy hepatotropowe jest uszkodzenie miąższu wątroby, jednak zakażenie wirusem HCV w odróżnieniu od pozostałych przebiega w większości przypadków bez charakterystycznych objawów i może ujawnić się po wielu latach trwania w postaci marskości lub raka wątrobowokomórkowego. Według badań epidemiologicznych szacuje się, że w Polsce wirusem HCV zakażonych jest ok. 200 tys. osób dorosłych (w zależności od badań zakres ten wynosi od 150 do 250 tys.), co oznacza, że wśród 100 dorosłych osób 1 osoba może być zakażona wirusem HCV. Niestety dostępne dane pokazują, że tylko co 10 dorosła osoba zakażona wirusem HCV wie o swojej chorobie.

2.    Co to jest WZW C ?

WZW C – wirusowe zapalenie wątroby typu C jest to choroba zakaźna wywołana wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV). We wczesnej fazie, która występuje od 2 tygodni do 6 miesięcy od zakażenia, może przebiegać gwałtownie – w postaci ostrego zapalenia wątroby.
W ostrej postaci choroby objawy mogą być bardziej nasilone – najczęściej są to objawy dyspeptyczne, uczucie zmęczenia, rzadziej żółtaczka. Aktywność enzymów wątrobowych wskazujących na uszkodzenie miąższu wątroby – aminotransferazy alaninowej (ALT) i aminotransferazy asparaginianowej (AST) wzrasta kilkakrotnie powyżej górnej granicy normy, zwykle nie przekraczając 1000 j.m. Częściej jednak na tym etapie choroby nie występują żadne objawy. Niezależnie od przebiegu we wczesnej fazie zakażenia, u większości nieleczonych pacjentów rozwija się postać przewlekła choroby, rozpoznawana po upływie 6 miesięcy od zakażenia, w której objawy są mało nasilone lub w ogóle nie występują, a przebieg jest powolny. W przewlekłym zakażeniu aktywność transaminaz może wzrastać okresowo, jednak w wielu przypadkach nie obserwuje się uchwytnego wzrostu aktywności ALT i AST. Dochodzi jednak do uszkodzenia miąższu wątroby, co może prowadzić do marskości wątroby, niewydolności tego narządu a także rozwinięcia się pierwotnego raka wątroby (wątrobowokomórkowego).

3.    Jakie są objawy choroby ?

Najczęściej podawanymi dolegliwościami są:

  • osłabienie
  • przewlekłe się zmęczenie
  • nadmierna senność
  • depresja
  • objawy grypopodobne: bóle mięśni, bóle stawów, stany podgorączkowe
  • utrata apetytu
  • nudności
  • wymioty
  • wzdęcia
  • zmniejszenie masy ciała
  • powiększenie wątroby i śledziony
  • świąd skóry
  • zażółcenie białkówek
  • zażółcenie skóry

Niestety powyższe objawy występują jedynie u niewielkiej mniejszości zakażonych osób. Około 80% osób zakażonych nie dostrzega u siebie żadnych szczególnych objawów choroby. Dlatego choroba jest trudna do rozpoznania – przypomina tlący się ogień w podściółce lasu, bez widocznego ognia.

4.    Jak może dojść do zakażenia wirusem HCV ?

Wirus HCV znajduje się we krwi i innych tkankach osoby zakażonej. Wirus może przenosić się na inne osoby bezpośrednio przez przetoczenie skażonej krwi lub pośrednio, poprzez wspólnie użytkowane przedmioty zanieczyszczone krwią. Warunkiem przeniesienia zakażenia na inną osobę jest naruszenie ciągłości tkanek (przekłucie lub obecność uszkodzenia skóry lub błony śluzowej), przez które wirus może dostać się do organizmu osoby zdrowej. Do zakażenia innej osoby dochodzi, gdy wirus HCV przedostanie się do krwi:

  • podczas zabiegów medycznych i pozamedycznych związanych z naruszeniem ciągłości tkanek, jeśli nie są przestrzegane procedury zapobiegające zakażeniom (Zabiegi medyczne związane z naruszeniem ciągłości tkanek to np: zastrzyki, pobranie krwi, zabiegi stomatologiczne, operacje chirurgiczne) ;
  • Podczas wstrzykiwania substancji odurzających (narkotyków) lub innych substancji w celach niemedycznych bez zachowania zasad bezpieczeństwa iniekcji;
  • w trakcie zabiegów kosmetycznych wykonywanych z użyciem niesterylnych ostrych narzędzi, zabiegów medycyny estetycznej jak nakłucia kosmetyczne, piercing, tatuaż itp.);
  • przy kontakcie z krwią – zawodowo bądź przypadkowo, np. podczas wypadku, bójki, w sportach kontaktowych (np. boks, judo);
  • podczas wspólnego używania przyborów kosmetyczno-higienicznych (np. maszynki do golenia i inne ostre narzędzia kosmetyczne) ;

Grupą szczególnie podatną na wszelkie zakażenia krwiopochodne, w tym zakażenie HCV są osoby, które stale lub okazjonalnie przyjmują narkotyki w formie iniekcji, zwłaszcza gdy robią to używanym sprzętem lub gdy robią to wspólnie dzieląc się sprzętem do wstrzyknięć. Dotyczy to w sposób szczególny igieł i strzykawek, lecz HCV może się również przenosić poprzez inne przedmioty, np. garnki, filtry, woda do rozpuszczenia narkotyku.
Uwaga: ryzyko zakażenia drogą kontaktów seksualnych jest oceniane jako znikome. Jednak wzrasta ono w przypadku uszkodzeń oraz stanów zapalnych skóry i błon śluzowych okolic narządów płciowych , odbytu i jamy ustnej. Jest wyższe w przypadku stosunków analnych oraz praktyk związanych z możliwością uszkodzenia błon śluzowych. Transmisji zakażenia HCV sprzyja istniejące lub współistniejące zakażenie HIV.
Wirus HCV może również przenosić się z matki na dziecko w czasie ciąży i porodu, ryzyko oceniane jest na około 6% i zależy od poziomu wiremii (ilości wirusa) we krwi matki, genotypu wirusa i przebiegu porodu. Wirus nie przenosi się w trakcie karmienia piersią.

więcej informacji pod adresem: www.hcv.pzh.gov.pl


Kampania Rzecznika Praw Pacjenta


EUROPEJSKI TYDZIEŃ SZCZEPIEŃ

ABC szczepienia ochronne

szcz2
Europejski Dzień Wiedzy o Antybiotykach

Procedury i instrukcje dotyczące gorączki krwotocznej EBOLA

Gorączka krwotoczna Ebola – informacja dla lekarzy POZ i służb medyczynych

Informacja dla osób podróżujących do Gwineii, Liberii, Sierra Leone oraz Nigerii w związku z epidemią gorączki krwotocznej Ebola


INFORMACJA DOTYCZĄCA POLIO

PROFILAKTYKA GRYPY

Wskazówki dla rodziców

Zalecenia dla osób zamieszkujących wspólnie w jednym mieszkaniu

Zalecenia dla szkół

Ulotka 1

Ulotka 2

Ulotka 3

Co to jest grypa?

Grypa ( influenza) to choroba zakaźna wywołana przez wirusy, które atakują górne lub dolne drogi oddechowe. Zakazić możemy się drogą kropelkową, tzn. poprzez wdychanie kropelek aerozoli, powstających podczas kichania i kaszlu osoby zakażonej, dlatego zachowanie higieny osobistej oraz higieny otoczenia ma szczególne znaczenie.  Jest jednym z poważniejszych problemów zdrowotnych świata z uwagi na:

  • łatwość szerzenia się,
  • ogromną zmienność wirusów w wyniku zmian antygenowych, przełamujących barierę obronną człowieka, co powoduje powstawanie epidemii, a nawet pandemii z wysoką śmiertelnością.

Według danych Światowej Organizacji Zdrowia, co roku na grypę choruje na świecie od 330 milionów do 1,575 miliarda ludzi, z czego umiera od 0,5 do 1 miliona ludzi. Grypa powoduje zachorowania o charakterze epidemii, które występują co roku oraz zachorowania o charakterze pandemii, które powtarzają się co kilkanaście – kilkadziesiąt lat.

Jakie są objawy grypy?

Najczęściej choroba ma nagły początek, występuje wysoka gorączka, kaszel, ból głowy, uczucie ogólnego rozbicia. Choroba rozwija się w ciągu 18 – 72 godzin od momentu wniknięcia wirusa do organizmu i trwa, o ile nie dojdzie do powikłań, około 7 dni. Ze względu na groźne powikłania pogrypowe (m.in. zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zapalenie ucha środkowego, zapalenie mięśnia sercowego), grypa stanowi zagrożenie dla zdrowia a nawet życia, szczególnie dla osób w podeszłym wieku, chorych na astmę i inne przewlekłe schorzenia układu oddechowego, chorych na cukrzycę, osób z chorobami układu krążenia i nerek oraz małych dzieci.

Jak się ustrzec przed grypą?

  1. Unikać kontaktów z osobami chorymi,
  2. Unikać dużych skupisk ludzkich (kino, teatr, środki lokomocji itp.) w czasie wzrostu zachorowań na grypę,
  3. Podczas kichania i kaszlu zasłaniać nos i usta,
  4. Używać chusteczek jednorazowego użytku, które po użyciu należy wrzucać do koszy, koniecznie umyć ręce,
  5.  Często wietrzyć pomieszczenia.

Najskuteczniejszym jednak i zarazem najtańszym sposobem zabezpieczenia się przed grypą i jej powikłaniami jest poddanie się szczepieniu. Wszyscy, którzy chcą normalnie funkcjonować, żyć, uczyć się, pracować i nie mają przeciwwskazań medycznych, powinni pomyśleć o zaszczepieniu siebie i swoich najbliższych szczepionką przeciwko grypie. Obecnie na rynku krajowym zarejestrowanych jest kilka szczepionek przeciwko grypie. Szczepionka przeciw grypie zawiera nieaktywną lub znacznie osłabioną postać wirusa, która powoduje powstanie przeciwciał chroniących przed zachorowaniem, a sama nie wywołuje choroby.

Czy jednorazowe szczepienie przeciwko grypie chroni przed tą chorobą do końca życia?

Nie! Szczepienie przeciwko grypie musi być ponawiane w każdym kolejnym sezonie epidemicznym ze względu na to, że wirusy grypy podlegają bardzo często zmianom genetycznym. Tak duża zmienność wirusa grypy powoduje, że skład szczepionki na każdy sezon epidemiczny musi być weryfikowany i uaktualniany.

Nadzór nad grypą

Państwowa Inspekcja Sanitarna w ramach swoich kompetencji przewidzianych w ustawie z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych  u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz.1570 z późn. zm.) oraz ustawie z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 z późn. zm.) sprawuje nadzór epidemiologiczny nad zachorowaniami na choroby zakaźne, w tym również nad grypą. Lekarze są ustawowo zobowiązani do zgłaszania podejrzenia lub zachorowania w ciągu 24 godzin  Państwowemu  Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu właściwemu dla miejsca rozpoznania zakażenia lub choroby.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Oleśnie zaleca prowadzenie szczepień przeciwko grypie a szczególnie w niżej wymienionych grupach ryzyka:

  • osoby po przeszczepieniu organu !!!
  • zdrowe dzieci w wieku 6 – 23 m.ż.,
  • dzieci > 26 miesiąca życia z grupy podwyższonego ryzyka,
  • osoby w wieku 2 – 49 lat z grupy podwyższonego ryzyka,
  • osoby w wieku > 50 r.ż, (w tej grupie wiekowej znacznie zwiększa się liczba osób należących do grup podwyższonego ryzyka,
  • dorośli i dzieci chorzy na przewlekłe choroby układu sercowo-naczyniowego lub oddechowego, w tym na astmę oskrzelową,
  • dorośli i dzieci, którzy w minionym roku wymagali regularnych kontroli lekarskich i często przebywali w szpitalu z powodu chorób metabolicznych (w tym cukrzycy), niewydolności nerek, hemoglobinopatii lub niedoborów odporności (w tym spowodowanych leczeniem immunosupresyjnym lub zakażenia HIV),
  • dzieci i młodzież (od 6 miesiąca życia do 18 lat), leczone przewlekle kwasem acetylosalicylowym, co zwiększa u nich ryzyko wystąpienia zespołu Reye’a w razie zachorowania na grypę,
  • pensjonariusze domów spokojnej starości, zakładów opieki zdrowotnej i dla przewlekle chorych.

Wskazania epidemiologiczne:

Ludzie, którzy mogą przenosić grypę na osoby z grup podwyższonego ryzyka oraz na osoby zdrowe mogące stanowić źródło zakażenia dla tych osób, a w szczególności:

  • lekarze, pielęgniarki i pozostały personel szpitali i ośrodków lecznictwa otwartego, pogotowia ratunkowego,
  • pracownicy domów spokojnej starości oraz zakładów opieki medycznej, którzy kontaktują się z pensjonariuszami lub chorymi (w tym także dziećmi), zapewniający opiekę domową pacjentom z grup wysokiego ryzyka,
  • członkowie rodzin osób należących do grup podwyższonego ryzyka (osoby w wieku powyżej 65 lat, po przeszczepach, osoby z AIDS i dzieci poniżej 2 r.ż.),
  • domowe opiekunki dzieci młodszych niż 24 m.ż. ,
  • pracownicy służb publicznych i osoby mające szeroki kontakt z wieloma ludźmi np. kasjerzy, policjanci, wojskowi, nauczyciele, przedszkolanki, dziennikarze, ekspedienci sklepów i marketów, osoby świadczące usługi rzemieślnicze itp.

Szczepionki przeciwko grypie zarejestrowane w Polsce:

  • Szczepionki inaktywowane z rozszczepionym wirionem
  • Vaxigrip (Aventis Pasteur, F, atest wydany w 1992r.)
  • Fluarix (GlaxoSmithKline Biologicals, B, atest wydany w 1994r.)
  • Begrivac (Chiron Behring, D, atest wydany w 1997r.)
  • Szczepionki podjednostkowe, zawierające izolowane antygeny powierzchniowe: hemaglutyninę i neuraminidazę
  • Influvac (Solvay Pharmaceuticals, NL, atest wydany w 1995r.)
  • Fluvirin (Evans Medical, GB, atest wydany w 1998r.)
  • Isiflu Zonale (Instituto Sierovaccinogeno Italiano, atest wydany w 1999r.)
  • Agrippal (Chiron Behring, D, atest wydany 2004r.).
    Szczepionki: – nie powodują poważnych objawów ubocznych,
  • – ich skuteczność w zapobieganiu zachorowaniom na grypę oraz powikłaniom pogrypowym wynosi 70-90% u osób zdrowych poniżej 65 roku życia oraz 30-70% u osób starszych i małych dzieci.
  • – są bezpieczne,

Informacja dla lekarzy

w sprawie postępowania w związku z  przypadkami grypy A/H1N1

W związku ze zwiększającą się liczbą  zachorowań na zakażenia górnych dróg oddechowych, w  tym na  grypę A(H1N1) zaleca się co następuje:

Objawy

W większości przypadków choroba przebiega łagodnie . Podstawowy zestaw leków obniżających gorączkę i zmniejszających dolegliwości ze  strony układu mięśniowego jest wystarczający. Nie zaleca się stosowania kwasu acetylosalicylowego.

Nieskomplikowane  przypadki grypy mogą być diagnozowane na podstawie objawów klinicznych .

Następujące objawy sugerujące cięższy przebieg choroby:

  1. Wysoka gorączka trwająca dłużej niż 3 dni
  2. Spłycenie oddechu lub uczucie duszności
  3. Obecność krwi w plwocinie
  4. Obniżenie ciśnienia krwi
  5. Znaczne osłabienie, zawroty  głowy
  6. Odwodnienie, które może prowadzić do  skąpomoczu i zapaści

Leczenia antywirusowe 

Leczenie antywirusowe jest zalecane :

– Osobom , które maja większe ryzyko ciężkiego przebiegu choroby   ( np. kobiety w ciąży, noworodki i dzieci do 2 roku życia oraz pacjenci z przewlekłymi  chorobami płuc, przewlekłej sterydoterapii i innych  przewlekłych chorób)  – należy stosować  leczenie antywirusowe bezzwłocznie w przypadku  umiarkowanego przebiegu choroby.

– Osobom , u których stwierdza się ciężki lub pogarszający przebieg choroby

Kobietom w ciąży zaleca się jak najszybciej kurację lekami antywirusowymi, niezależnie od przebiegu choroby ( Uwaga – ostrożnie należy podawać do 3 miesiąca ciąży ) .

Należy również leczyć  lekami antywirusowymi  niemowlęta i dzieci do drugiego roku życia , zwłaszcza jeśli mają inne choroby, a objawy grypowe narastają.

Osoby z podejrzeniem zapalenia  płuc  winny być niezwłocznie leczone antybiotykami i lekami antywirusowymi .

 Leczenie antywirusowe nie jest zalecane  osobom , które mają niepowikłany lub łagodny przebieg i nie są w żadnych z powyżej wymienionych grup wysokiego ryzyka.

Diagnostyka

Dostępne paskowe testy przesiewowe charakteryzują bardzo niską swoistością ( 10-70 % z zależności od producenta ), dlatego tez ich wyniki należy traktować  z nieufnością

Osoby z cięższym przebiegiem infekcji grypopodobnej należy poddać diagnostyce genetycznej,  a leczenie wdrożyć nie czekając na wyniki testów.

Informacja dotycząca bieżącego zagrożenia cholerą i zalecane przez WHO i ECDC środki zaradcze

INFORMACJE OGÓLNE CHOLERA

Cholera jest ostrą zakaźną chorobą biegunkową, której przyczyną są bakterie – przecinkowce cholery (Vibrio cholerae), należące do dwóch grup serologicznych: 01 i 0139. Grupa 01 dzieli się na dwa biotypy: klasyczny El Tor, z których każdy obejmuje serotypy: Inaba i Ogawa. Śmiertelność w przypadku cholery wśród nieleczonych osób sięga 50%, wśród prawidłowo leczonych około 1%.

Znacznie częściej niż zachorowania objawowe występują zasłużenia bezobjawowe (3 – 100 raz częściej). Nosicielstwo pochorobowe jest zazwyczaj krótkotrwałe, a zakażone osoby, które nie wykazują objawów, mogą wydawać bakterie w kale do 7-14 dni od momentu zakażenia.

Chorobę charakteryzuje nagły początek i gwałtowny przebieg: biegunka (wodnisti-ryzowate stolce) i obfite wymioty prowadzące często do odwodnienia oraz bolesne skurcze mięśni. Źródłem przecinkowców cholery są ludzie oraz bolesne skurcze mięśni.

Źródłem przecinkowców cholery są ludzie oraz ujęcia wodne zanieczyszczone ludzkimi odchodami. Człowiek zakaża się najczęściej przez wypicie skażonej bakteriami wody lub spożycie żywności zanieczyszczonej kałem albo wymiocinami osób zakażonych, chorych lub nosicieli.

Szerzące się epidemicznie ogniska cholery zdarzają się dość często w krajach rozwijających w klimacie zwrotnikowym i podzwrotnikowym w środkowej Afryce, południowo-wschodniej Azji i Ameryce Środkowej. Niekorzystne warunki społeczno-ekonomiczne w danym kraju, słaba infrastruktura wodna i sanitarna, kataklizmy oraz klęski żywiołowe, sprzyjają powstawaniu warunków korzystnych do wystąpienia ognisk cholery.

W ciągu ostatnich 3 lat do WHO rocznie zgłasza się od 178 000 do 237 000 przypadków zakażonych cholerą, w tym od 4 000 do 6 300 przypadków śmiertelnych.